Umsókn um nafnbreytingu

Ég skora hérmeð á transfólk á Íslandi sem ætlar sér að fá leiðréttingu á kyni nafns síns, að sækja um breytingu á nafni nú strax. Ég mun aðstoða allt það sem ég get.

Hlutirnir eru að gerast og það gerist núna.

Fundir um leiðréttingu á kyni.

Mánudagskvöldið 22. mai var haldinn lítill sellufundur um málefni fólks sem þarf á leiðréttingu á kyni á halda. Han varaði frá um 21 til 01 um nóttina. Þriðjudag tveir fundir sem stóðu samtals í um 2 klukkutíma. Miðvikudaginn enn einn fundur í um klukkutíma. Föstudagur klukkutíma símasamtal. Það er óviðeigandi að segja frá hvaða manneskjur tóku þátt í þessum fundum. Hinsvegar eru það niðurstöðurnar sem eiga að koma fram hér.

Östrógenmeðferð.

Ég hef verið spurð um hvað ég gerði þegar ég byrjaði í meðferð. Svar:

Það var ein vinkona mín sem útvegaði fyrir mig lyfin Östrógen (Estrogen) og Diane Mite. Fyrra lyfið eru náttúrulegir kvenhormónar en seinna lyfið er p pila sem er mjög gagnleg gegn bólum í andliti sem stafa af karlhormónum. Þessi p pilla eyðir semsagt karlhormónum. Mér er sagt að á Spáni megi kaupa þessi lyf í hvaða apóteki sem er án lyfseðils. Þessi lyf eru algerlega lögleg.

Ferðalag erlendis í aðgerð.

Möguleiki er á að fá tímabundið vegabréf. Þegar ferðafólk ferðast með vegabréf sem skilríki, er mikilvægt að hafa öryggi þeirra að leiðarljósi. Þegar t.d. transkona ferðast erlendis með vegabréf sem skilgreinir hana sem karl, er ljóst að mun meiri líkur eru á að hún lendi í vandræðum og seinkunum á ferðalagi sínu, en aðrir farþegar. Hún getur jafnvel átt á hættu að vera sett í karlafangelsi án þess að hafa rétt til að koma fyrir dómara eða að fá lögfræðing. Ef það gerist, eru miklar líkur á að henni verði nauðgað. Ef slíkt gerist stuttu eftir að hún hefur farið í aðgerð á kynfærum, er alveg ljóst að líf hennar og heilsa er í hættu.

Við leggjum því til, að Útlendingastofnun gefi út tímabundin vegabréf fyrir þá einstaklinga sem sannanlega eru á leið erlendis í aðgerð til leiðréttingar á kyni. Slíkt er hægt að sanna með skjali frá lækni um að viðkomandi einstaklingur sé í meðferð eða hafi verið í meðferð vegna kynáttunarvanda. Staðfesting á tímapöntun á sjúkrahúsi erlendis væri einnig æskileg.

Dómur mannréttindadómstóls í máli B gegn Frakklandi.

Transkonan B. Stefndi Frakklandi fyrir Manréttindadómstól Evrópu þar sem henni var meinaður aðgangur að leiðréttingu á kyni nafns síns. Henni var með öðrum orðum meinað að breyta nafni sínu og skráningu í þjóðskrá þannig að hún teldist kona. Í dómi sínum lagði Mannréttindadómstóllinn áherslu á, að mikil notkun væri á kynbundnum fornöfnum, og á kennitölum og á skilríkjum sem sýna kyn viðkomandi eins og það er skráð í þjóðskrá. Af þessum sökum hafði Frakkland brotið mannréttindi hennar. Þór Vilhjálmsson var einn dómara í þessu máli.

Á Íslandi eru sömu aðstæður og í Frakklandi, hvað varðar notkun á kynbundnum fornöfnum, noktun á kennitölu og á skráningu kyns samkvæmt þjóðskrá. Einnig er alveg ljóst af reynslu okkar sem hafa reynt, að íslensk yfirvöld hafa hingað til neitað fólki um leyfi til leiðréttingar á nafni áður en aðgerð til leiðréttingar á kyni hefur farið fram. Slík neitun setur verulegar hindranir fyrir líf fólks sem er að reyna að skapa sér tilveru, nafn og menntun. Það er því ljóst að nafnabreytingu þarf að leyfa svo ekki séu settar hindranir fyrir líf fólks. Það er ódýrt, einfalt og fljótlegt.

Að vera eða ekki vera? Það er spurningin!

Ég var að spá í hvort ég ætti að fara að vera in og blogga: Jég um mig frá mjér til mín. Skrifa jafnvel um hvað ég er að gera, hugsa hvern einasta dag og skreyta það með broskellingum og brosköllum eftir því sem tilfinningar mínar segja til um.

Þetta er hvorki meira né minna en existensíalistisk spursmál ala fyrirsögnina hér að ofan sem Hamlet heitinn lét hafa eftir sér meðan hann rýndi einbeittur í tómar augnatóftirnar í hauskúpu föður síns.

Svo fer maður að velta fyrir sér enn alvarlegri spurningum um til dæmis tilgángi lífsins, og hvað maður vill nota lífið í. Þá minntist ég þess sem Gandálfur hinn grái sagði við Frodo þegar þeir voru villtir í Móríunámum:

Það eina sem við þurfum að ákveða er: Hvernig viljum við nota þann tíma sem okkur er gefinn.

Ég tók þá ákvörðun fyrir mörgum árum síðan að markmið mitt er að minnihlutahópar njóti sömu réttinda og aðrir hlutar þjóðfélagsins. Þetta er jafnréttishugsjónin.

Einhverjum hefði eflaust dottið í hug orðið Bóhem – eins og í kvikmyndinni Moulin Rouge , frelsi, jafnrétti, bræðralag, kærleikur - en það er of stórt fyrir mig. Þá er það frekar John Lennon sem ég hallast að því lífsspeki hans er einkar einföld eins og það kemur fram í einum af texta hans Beautiful Boy: “Life is what happens to you while you're busy making other plans”. Áætlanir okkar verða að innihalda líf okkar og annarra í kringum okkur. Annars standast þær einfaldlega ekki.

Hér eru svo ein broskelling :) og einn broskall :) til að skreyta þetta. Njótið vel, það verður langt í næsta jég um mig frá mjér til mín.

Tékknesk lögregla misþyrmdi sérfræðing i mannréttindum

Nokkrir tjekkneskir lögreglumenn hafa verið reknir og refsað fyrir misþyrmingarnar sem áttu sér stað við mótmæli gegn nýnasizma þann 1. mai.
Katerina Jacques hefur enn verki og marbletti eftir misþyrmingar lögreglunnar við friðsama mótmælagöngu þann 1. maí.
Nú fær hún þó eitthvað réttlæti: Tveir lögregluforingjar hafa þegar verið reknir, og allt að tíu lögreglumönnum hefur verið vikið frá störfum um óákveðinn tíma eða verið refsað á annann hátt. Vladislav Husak yfirmaður lögreglunnar, biðst upphátt afsökunar “vegna þessara óréttmætu misþyrminga”.

Kona með völd og áhrif.

Þetta minnir marga tjekka á kommúnistatímabilið, þegar það var venja lögreglunnar að slá mótmælendur til blóðs. Fólk talar sérstaklega um hversu hratt málið hefur verið afgreitt á meðan mörg önnur mál um lögregluofbeldi eru enn ekki útskýrð.
Svo til allir virðast halda, að málsmeðferðinni hafi verið hraðað vegna stöðu þessarar 35 ára gömlu konu. Hún er forstjóri mannréttindaskrifstofu ríkisstjórnarinnar og þarmeð háttsett embættiskona.

Misþyrmt við mótmælagönguna.

En það var sem einstaklingur, að hún tók þátt í mótmælagöngunni þann 1. mai gegn opinberlega leyfðri mótmælagöngu nýnazista og lenti upp á kant við Tomas Cermak lögregluþjón.
Hann varð pirraður, vegna þess að hún hlýddi ekki skipun hans um að koma ekki nær nýnasiztunum, hann skellti henni á gangstéttina og sló svo fast að, hún veinaði af sársauka og varð að far á spítala. Börnin hennar, sem sáu misþyrmingarnar, öskruðu af hræðslu.
Lögregluþjónninn útskýrði seinna, að þessi harka var nauðsynleg vegna þess að Katerina, hefði rifið lögregluskjöldinn af jakkanum hans og fleygt honum. Seinna kom í ljós að þessi saga lögregluþjónsins var uppspuni.

Yfirmennirnir reknir.

Engin af þeim lögreglumönnum sem voru reknir eða vikið úr starfi höfðu snert Katerinu. Tomas Cermak hafði algerlega unnið sólo, en enginn starfsfélagi hans hafði gert hið minnsta til að stöðva hann, þrátt fyrir að margir þeirra vissu um tilhneigingu hans til misþyrminga. Þeir stóðu bara og horfðu á og gerðu ekkert.
Misþyrmingarnar héldu áfram á lögreglustöðinni, sem Cermak fór með Katerinu á. Hann hætti ekki fyrr en eftir aðvaranair frá kvenstarfsfélaga hans, sem augljóslega hafði borið kennsl á æðsta yfirmann ríkisstjórnarinnar í mannréttindamálum.
Lögreglustjórarnir voru reknir vegna þess að þeir létu sem ekkert væri og töldu misþyrmingar réttmætar.

Mistök í kerfinu.

Katerina Jacques er nú komin aftur til vinnu og gerir nú átak, svo lögreglan verði endurskipulögð eins og þjóðin hefur óskað eftir alveg síðan kommúnisminn féll. Ennþá vinnur fólk hjá lögreglunni frá þeim tíma og Tomas Cermak er einn af þeim. Hann var einn af sérþjálfuðum óeirðalögreglumönnum, sem misþyrmdu mótmælendum við síðustu mótmælin gegn valdstjórninni fram til 1989. Lögregluofbeldi kemur enn fyrir þó að það sé undantekningin.
“Árásin á mig var ekki bara einhver tilviljunarkennd villa eins manns. Þetta var kerfisbundin villa í skipulagningu lögreglunnar” segir Katerina Jacques.

Sannanir á myndböndum.

Vladislav Husak yfirmaður lögreglunnar neitar þessu. Frantisek Bublan innanríkisráðherra, sagði einnig í byrjun að enginn annar en Tomas Cermak hefði misnotað stöðu sína, og að lögreglan hefði unnið gott starf þann 1. maí.
Nú talar nnanríkisráðherrann einnig um kerfisbundna villu. Kannski hann hafið skipt um skoðun eftir að hann sá myndir og myndbönd af árásinni á konuna, sem allir tékkneskir fjölmiðlar sýna aftur og aftur.
Á þeim sést að Tomas Cermak er með lögreglumerkið á sér, og að starfsfélagar hans gera ekkert til að koma Katerinu til hjálpar.
Stjórnmálaflokkurinn Græningjarnir, þar sem Katerina Jacques er númer 2 á lista, krefjast þess að innanríkisráðherrann segi af sér. Græningjarnir eru í framboði í fyrsta skipti og samkvæmt skoðanakönnunum geta þeir reiknað með um 10 prósentum af atkvæðum. Kosningarnar verða 2. og 3. juni.

Þýtt beint úr politiken.dk

Útúrsnúningar Nýju Fréttastöðvarinnar.

I viðtali mínu við fréttamann N.F. Þann 10 mars. 2006, sagði ég frá persónulegri reynslu minni af fordómum gagnvart minni egin persónu í þá 6 mánuði sem ég hef dvalist hér og sárafáir hafa vitað að ég hef fengið leiðréttingu á kyni.

Ritstjórn N.F. snéri út úr orðum mínum og túlkaði þau eins og þau hefðu sama vægi og orð bandarísks sagnfræðings að nafni Susan Stryker um mismunun og fordóma i BNA gagnvart fólki sem er opinskátt um sína kynfortíð.

Það ætti að vera öllum algerlega ljóst, einnig ritstjórn N.F., að þetta eru ummæli um tvær mög ólíkar hliðar á sama máli. Engu að síður reyndi ritstjórn N.F. að láta líta svo út að við værum ósammála um mismunun og fordóma í garð fólks með kynfortíð.

Því skal slegið hérmeð fast, að við erum mjög sammála um þessa hluti og það er enginn ástæða til að sá efa um gildi rannsókna hennar á þessum málum.

Einnig vil ég koma því á framfæri, að ég tel að mjög sé brotið á rétti fólks í okkar hópi bæði hvað varðar vernd á persónuupplýsingum, mannréttindi, og aðgagn að opinberri þjónustu.

Ég tel því að N.F. hafi brugðist sem fjölmiðill, þegar snúið er út úr orðum mínum með því að setja þau inn í allt annað samheingi en þau voru sögð í. Það er í lagi að gera þetta í gríni, en þetta var ekkert grín.

Susan Stryker

Fyrir um 10 árum síðan sótti ég 2 ráðstefnur í Englandi um pólítísk málefni TS fólks. Þar voru meðal annarra englendingarnir Stephen Whittle og Christine Burns. Einnig var þar bandarísk kona og nafni hennar gleymdi ég þegar í stað. Það sem hún sagði og myndirnar sem hún sýndi brenndu sig hinsvegar inn í huga minn. Þetta voru myndirnar frá Stonewall uppþotunum. Það ótrúlega var, að þarna kom fram raunveruleg saga sem hún ein sagði. Ég fann til verulegrar auðmýktar gagnvart þeirri staðreynd að þessi kona sýndi raunveruleikann frá sjónarhorni sem öðrum hafði alls ekki hugkvæmst.

Í greininni að ofan segir hún að þó að mikið hafi gerst á síðasta áratug, er mikil vinna framundan. “Það hefur aldrei verið ráðin TG manneskja til að kenna “QUEER” fræði sérstaklega á Háskólastigi,” sagði hún. Það væri svona svipað og að hafa deild í kvennafræðum án nokkurra kvenna. Háskólarnir þurfa að horfast í augu við vandamálið og ráða TG prófessora.

Á föstudag kl 12:00 heldur Susan Stryker fyrirlestur við Háskóla Íslands. Hún hefur framar öðrum unnið að málefnum sem eru utan daglegrar umræðu. Þeir sem vilja fá ógleymanlegan fyrirlestur um Stonewall uppþotin, mæti á föstudag.

Deja vu: Endlösung

Einhverskonar Deja vu var það að lesa blaðagreinar um pyndingar og morð á tveimur manneskjum í Evrópu. Þessar tvær manneskjur áttu það sameignilegt að tilheyra minnihlutahópum þeim sem nasistar reyndu að eyða. Þessir minnihlutahópar voru meðal annarra Gyðingar og fólk með TS heilkenni sem á íslensku kallast orði er rímar við orðin kynvillingar og vitleysingar. Það sem ég vill fjalla sérstaklega um hér er ekki dómur yfir böðlunum heldur viðbrögð þjóðfélaga í heild við þessum atburðum.

Sagan hefur kennt okkur að þjóðfélög mega ekki bregðast minnihlutahópum eins og gerðist í ofsóknunum á tímum nasismans á fjórða og fimmta áratug þessarar aldar.

Fyrra málið sem ég ætla að taka fyrir í þessum pistli, fjallar um pyndingar á ungum manni er var gyðingur. Hann fannst illa brenndur, handjárnaður og nakinn þann 13. febrúar 2006 og lést skömmu síðar á leið á sjúkrahús. Honum hafði verið rænt þann 21. janúar 2006 og höfðu böðlar hans brennt hann um allann líkamann. Fjölmiðlar um allann heim hafa keppst við at benda á að ekki sé staðfest að þessi atburður sé tengdur gyðingahatri.

Um þetta skrifar m.a. Fréttablaðið 27. febrúar 2006 á forsíðu: “Tugir þúsunda fylktu liði um götur Parísar í gær til ðess að mótmæla gyðingahatri ...” Óhugnanlegt morð í París skrifaði fréttavefur fjölmiðlafræðinema og BBC skrifar um Anti Semitic Crime á franskan vef sinn. Stjórnmálamenn tóku þátt í mótmælunum gegn gyðingahatri, ráðherrar frösku ríkisstjórnarinnar héldu ræður og Philippe Douste -Blazy sagði að hver og einn á rétt á að lifa með reisn óháð trúarbrögðum.

Seinna málið sem fjallar um árás og morð á heimilislausri konu með TS heilkenni. Böðlarnir voru hópur af 10 til 16 ára strákum frá barnaverndarstofnun kaþólsku kirkjunnar en er fjármögnuð af ríkinu. Árásin hófst 19. febrúar þegar hópurinn kom inn í byggingu þar sem hún hafðist við. Þeir bundu hana og kefluðu börðu hana spörkuðu köstuðu í hana grjóti, börðu hana með bareflum, brenndu hana með sígarettum og stungu spýtum upp í endaþarm hennar. Síðan hentu þeir henni í gryfju með djúpu vatni til að dylja glæpinn. Í umfjöllun portúgalskra fjölmiðla 23. og 24. febrúar um þetta mál var henni lýst sem heimilislausri vændiskonu og eiturlyfjaneytanda, HIV smituð og klæðskiptingur og böðlum hennar sem börnum undir lögaldri og að einn þeirra hefði verið misnotaður af barnaníðingi.

Einhverjir stjórnmálamenn komu með persónulegar yfirlýsingar um málið. Margir fjölmiðlar birtu efni frá greinarhöfundum sem þekktir eru fyrir andstöðu gegn jafnréttisbaráttu LGBT-samtaka i Portúgal. Í greinunum var lögð áhersla á að ekki hefði verið um hatursmorð að ræða og að árásin hefði ekkert að gera með TS heilkenni hennar.

Þessi tvö mál eru að flestu leyti lík, einnig að því leyti að átök eru í þjóðfélaginu um afstöðu til glæpsins og hvort fórnarlömbin eigi einhverja sök á þessu sjálf. Einmitt þessi mál virka eins og gegnumlýsing á hugarfari þessara þjóðfélaga. Frakkar eru tilbúnir til að verja jafn sterkan minnihlutahóp og gyðingar eru, en portúgalar vilja ekki verja minnihlutahóp eins og TS fólk.

Spurningin er hvort við erum að gleyma einhverju sem við ættum að hafa lært af endlösung.